XVII

Po powrocie do szkoły Sophie rzuciła się w wir nauki. Rozwiązywała miliony zadań doczytywała do końca książki, które polecił jej Snape. Nareszcie była w swoim żywiole. Nie myślała wreszcie o nurtujących ją problemach. Oddała się temu konkursowi z całego serca. Często też zasypiała nad podręcznikami nie mając siły na położenie się do łóżka.

Codzienne wizyty u Nietoperza trochę ją wykańczały, ale patrzenie na doprowadzonego do granic wytrzymałości Mistrza Eliksirów było bezcenne. Lubiła go denerwować i sprawdzać na ile jej pozwoli. Zgadzał się na dużo.

Chwilami rozmawiali nawet na tematy niezwiązane ze szkołą, ale to były tylko takie małe przerywniki od ciężkiej pracy, którą oboje wykonywali.
Wielkimi krokami nadchodził piątek. Dzień, w którym miało się wszystko wyjaśnić. Czy Sophie dobrze zrobiła zgadzając się na udział w konkursie? Czy była na tyle przygotowana, żeby nie przynieść wstydu Snape’owi i szkole?

Równo o ósmej rano stawiła się w lochach pod gabinetem Nietoperza. Konkurs odbywał się we francuskiej szkole Beauxbatons, dlatego konieczny był wcześniejszy wyjazd. Zapukała pewnie w duże, dębowe drzwi. Po chwili usłyszała głośne „proszę”. Kiedy weszła do środka uderzyło ją mroźne powietrze. Było zimniej niż zwykle, ponieważ w komnacie były otwarte prawie wszystkie okna. „Miłośnik świeżego powietrza” – westchnęła ciężko. Szczelnie otuliła się kołnierzem płaszcza, ponieważ pod spodem miała tylko cienką bluzkę i galowy, szkolny mundurek.

Mężczyzna siedział za swoim biurkiem i zawzięcie coś notował. Srebrzysta stalówka szybko poruszała się po kartce. Ani razu nie spojrzał na dziewczynę. Irytowało ją to, ponieważ w ostatnim czasie przyzwyczaiła się do tego, że podczas wspólnych spotkań cała uwaga Severusa spoczywała właśnie na niej. Cicho chrząknęła. Bez rezultatu.Snape nadal zajęty pisaniem, skupiał wzrok wyłącznie na kartce. Dziewczyna zdobyła się na odwagę i spoczęła naprzeciwko niego.

– Nie pozwoliłem ci usiąść – odezwał się, nie przerywając swojej czynności.

– Ale...

– Nie ma żadnego, ale – spojrzał na nią chłodno.

– Musi Pan Profesor to robić? – spytała z nutką żalu w głosie.

– Nie rozumiem twojego pytania.

– To, że pan Profesor ma uczniów w... nosie. Chce Pan pokazać swoją wyższość nad nami – Sophie niebezpiecznie nachyliła się nad nauczycielem i spojrzała w jego czarne jak noc tęczówki.

Przeszył ją dreszcz, kiedy nietoperz zrobił to samo. Chwilę wpatrywali się w swoje oczy. Mrugnięcie było w tym momencie nie na miejscu. Sophie mocowała się ze swoimi powiekami dosyć długo, ale nie wytrzymała. Zamknęła oczy. W tej samej sekundzie poczuła zimną, kościstą dłoń nauczyciela na swojej ciepłej i miękkiej. Chyba na to czekał. Wpił się w usta dziewczyny. Krukonka, chociaż przestraszona odwzajemniła czułość.

– Panie Profesorze dyrektor... – Mark stanął jak wryty, kiedy ich zobaczył.

Oderwali się od siebie jak oparzeni, ale i tak wyglądało to dwuznacznie.
– Edwards, ty się nigdy nie nauczysz, że trzeba pukać?! Tracisz dwadzieścia punktów i masz zapewniony szlaban do końca miesiąca – Mistrz Eliksirów kipiał ze złości. Sophie, zaczekaj na mnie, zaraz wrócę – rzucił przelotnie spoglądając wrogo na ucznia.
– Czy tobie już w zupełności odbija?! Masz z nim romans, a konkurs to tylko przykrywka do tego? – chłopak zaczął wymachiwać rękami.

– Uspokój się. Co w tym dziwnego, że... a z resztą po co ja ci się tłumaczę nie jesteś moją matką – czarownica nie kryła oburzenia.

– Sophie, to nie jest facet dla ciebie. On w ogóle do nikogo nie pasuje. Pomyśl jak zareagują twoi rodzice nawieść, że ich domniemany, przyszły zięć jest od ciebie ponad dziesięć lat starszy i w dodatku uczy cię w szkole – spojrzał na dziewczynę z troską.
– Mark, daj sobie spokój. To jest moje życie i sama będę wybierać, co jest dla mnie dobre, a co złe. Snape przy bliższym poznaniu na prawdę nie odstrasza, a przyciąga do siebie człowieka. Jeśli piętnujesz mnie za to, że z nim przebywam i próbuje mu pomóc to możesz z łaski swojej przestać być moim przyjacielem – powiedziała Sophie twardo.

Chłopak spojrzał na przyjaciółkę z dezaprobatą, cicho westchnął i wyszedł bez pożegnania. Zaraz za nim pojawił się Snape. Jego twarz jak zwykle nie wyrażała emocji. Spojrzał zimno na Krukonkę tak, że przeszedł ją dreszcz, a przecież jeszcze przed paroma chwilami tak słodko całował jej usta.

***

Madame Maxime jak zwykle wyglądała olśniewająco. Długa, połyskująca w promieniach świec suknia z brązowego jedwabiu idealnie leżała na olbrzymim ciele kobiety. Na szyi miała zawieszony naszyjnik z rubinów. Takie same kamienie ozdabiały uszy wielkoluda.

Pomimo, że Sophie znała dyrektorkę Beauxbatons tylko z opowiadań i „Proroka” to od razu ją polubiła. Kiedy przyszła się z nimi przywitać dziewczynę dopadł lekki strach. Przy jej ponad metru siedemdziesięciu i pięciocentymetrowych szpilkach i trochę wyższym nauczycielu czuła się taka drobniutka przy tej potężnej kobiecie.
Francuski zamek był niewiele mniejszy od Hogwartu. Gotyckie okna wypełnione kolorowymi szybami czy rzeźbione ściany dodawały uroku średniowiecznej budowli. Czarownica rozglądała się dookoła siebie, podziwiając nowości spotkane na swojej drodze. Wszędzie wraz z nią jak wierny pies chodził Mistrz Eliksirów. Nie odstępował jej na krok jakby bał się, że zniknie za rogiem i już nigdy nie powróci. Nie wiedział, co w niego wstąpiło dzisiejszego ranka. Zapragnął pocałować ją i zrobił to. Nawet zbytnio nie musiał się przed tym bronić. Te przygotowania do konkursu sprawiły, że Sophie stała się bardzo bliską mu osobą. Jej talent i zapał do nauki przypominał mu pewną rudowłosą dziewczynę, która ponad dziesięć lat temu zawróciła mu w głowie. Lily Evans brzmiały mu te dwa słowa w uszach.

***

Konkurs miał się rozpocząć równo o godzinie 12 i trwać trzy zegarowe godziny. Sophie uzbrojona w pióro i miała taką nadzieję, że jeszcze w dość sporą dawkę wiedzy ruszyła w stronę czegoś, co przypominało hogwarcką Wielką Salę. Przed aulą czekał na nią Mistrz Eliksirów.

– Jak się czujesz? Boisz się – zapytał tak żeby nie wyglądało, że się martwi o samopoczucie dziewczyny.

– Może trochę. Jestem na czymś takim pierwszy raz. Pewnie zaraz się okaże, że uczyłam się nie tego, co potrzeba i cała pańska praca pójdzie na marne – Krukonka ciężko westchnęła.

– Sophie, daj spokój. Ty też włożyłaś dużo serca w ten konkurs. Głowa do góry poradzisz sobie – Mistrz Eliksirów zdobył się na lekki uśmiech.
– Sophie, czy to naprawdę ty? – dziewczyna usłyszała nagle swoje imię.

– Charlie – rzuciła się na szyję chłopakowi.

– Co ty tutaj robisz? O ile dobrze pamiętam uczyłaś się w domu – jego zielone tęczówki patrzyły na nią ze zdziwieniem.

– Wystąpiły takie małe komplikacje w moim życiu, że znowu mieszkam w Londynie, a właściwie w Hogwarcie. A to jest mój nauczyciel – wskazała na oddalającego się Snape.
– To coś Cię uczy? – spojrzał z kontestacją na nauczyciela.

– Przestań! – prawie krzyknęła na niego. – Ty też bierzesz udział w konkursie?!

– Oczywiście – pokazał rząd białych zębów. – Nie wygrasz ze mną – uśmiechnął się łobuzersko, po czym zaprosił koleżankę do środka.

Dziesięć rzędów ławek stało równo w pomieszczeniu. Sophie po dość długim poszukiwaniu swojego miejsca spoczęła wreszcie na końcu sali. Zaraz potem nadleciały małe elfy, które każdemu uczestnikowi wręczyły po arkuszu konkursowym. Krukonka ze strachem patrzyła na ilość zadań, które miała rozwiązać. Liczba dwieście ją przerastała.

Madame Maxime udzieliła kilka rad piszącym i duży złoty dzwonek obwieścił rozpoczęcie konkursu. Zegar dokładnie wybił południe.

Sophie robiła zadanie za zadaniem. Nie minęła godzina, a arkusz był prawie w całości rozwiązany. Zadania wielokrotnego wyboru przychodziły czarownicy z łatwością. Znała odpowiedź naprawie każde pytanie. Kątem oka widziała jak Charlie też mocuje się z konkursem. Chciała mu zrobić na złość i wyjść wcześniej, ale w tej samej chwili chłopak poniósł się i podszedł do wielkiego biurka, przy którym siedziała komisja konkursowa. Po chwili wyszedł. Dziewczyna dokończyła swój arkusz i również opuściła pomieszczenie po uprzednim oddaniu pracy. Dopiero, gdy wyszła na korytarz odetchnęła z ulgą. Emocje wreszcie opadły. Oparła się o chłodną kamienną ścianę i głęboko oddychała jak po maratonie w piekącym słońcu. Nagle poczuła czyjąś dłoń na swoim ramieniu. Powoli otworzyła oczy. Stał przy niej. On. Severus Snape. Szkolny postrach i Nietoperz w jednym.

– Jak ci poszło? – zapytał z zainteresowaniem.

– Zrobiłam wszystko, ale nie do końca jestem pewna tego, co tam napisałam – westchnęła ciężko.

– Zresztą jak zwykle – uśmiechnął się ironicznie. W twoich wypracowaniach też często odnajduję takie rzeczy, ale w wielu przypadkach jest to trafione w dziesiątkę. Idziemy? – zaproponował nauczyciel.

– Ale gdzie? Musimy poczekać na wyniki – broniła się przed opuszczeniem budynku.
– No właśnie i dlatego muszę cię stąd zabrać, bo inaczej zemdlejesz z niepewności. Chodź! – złapał ją za rękę.

Teleportowali się do małej przytulnej restauracji. W pomieszczeniu panował półmrok. Być może, dlatego, że za oknem mżyło, a niebo przysłonięte szarymi chmurami nie przepuszczało żadnej wiązki słonecznego światła. Zaraz przy wejściu podeszła do nich blond włosa kelnerka.

– W czym mogę pomóc? – powiedziała po francusku.

Snape stał lekko zszokowany, kiedy Sophie rozpoczęła z nią rozmowę. Dziewczyna płynnie mówiła w języku żabojadów. Usiedli w cichym kątku na końcu lokalu.

– Panie Profesorze czy coś się stało? – zapytała niepewnie, kiedy kelnerka odeszła wraz z zamówieniem.

– Skądże. Po prostu bardzo dobrze mówisz po francusku.

– Po części znam ten język, ponieważ mama się tu wychowała. Ja też przez kilka lat tu mieszkałam i zdążyłam załapać podstawy – uśmiechnęła się. A właściwie, po co mnie tu Pan Profesor zabrał? – spojrzała na Nietoperza podejrzliwie.

– Stwierdziłem, że może jesteś głodna.

– Dobrze Pan Profesor pomyślał. Strasznie burczy mi w brzuchu – zarumieniła się.
– Proszę to dla Pani, a to dla Pana – kelnerka postawiła przed nimi dwa talerze z regionalną potrawą. Czy podać jeszcze wino?

– Nie, dziękujemy wystarczy woda.

– Czego jeszcze chciała? Pytała czy jesteśmy razem? – Severus dopytywał się.
– Nie. Zapytała się czy podać nam jeszcze wino, ale odmówiłam. Profesor nie może pić z uczennicą – dziewczyna zaczęła się przeraźliwie śmiać.

– Z czego się śmiejesz?

– Nieważne. Może zacznijmy jeść? – zaproponowała i włożyła do buzi kawałek czegoś, co przypominało naleśnik.

Severus, co chwila patrzył się na jedzącą z apetytem uczennicę. Obserwował ją. Jej usta, oczy, lekko falowane włosy. Ona jedna obdarzyła go sympatią płynącą prosto z serca. Spróbowała zrozumieć jego postępowanie i charakter.

– Nie smakuje, Panu? – z zamyślenia wyrwało go pytanie dziewczyny.

– Pyszne – po raz kolejny uśmiechnął się.

*

Wyniki konkursu ogłoszono trochę po czasie. Sophie nie mogła uwierzyć, że była najlepsza. Zaraz za nią uplasował się Charlie. Kiedy tylko wyszła z auli, w której pisała konkurs od razu rzuciła się na szyje swojemu nauczycielowi i wyszeptała do ucha: „dziękuję”.

***

Po przybyciu do Londynu Krukonka od razu chciała się pochwalić swoimi osiągnięciami. Chociaż Severus odradzał jej wizytę u ojca w Ministerstwie czarownica uparła się, że go odwiedzi. Teleportowali się wprost do holu. Sophie bez trudu odnalazła gabinet Roberta. Jego sekretarki nie było w pobliżu, dlatego tylko delikatnie zapukała do drzwi i od razu weszła. To, co zobaczyła w środku przeraziło ją. Jej ojciec i Tom stali naprzeciw siebie z wyciągniętymi różdżkami. Serce stanęło jej pod gardłem. Nie patrzyła, jakie konsekwencje będzie mieć jej zachowanie. Rzuciła się by ratować ojca i w tym momencie... z którejś różdżki błysnęło zielone światło Avady.

*

Wiem, wiem już nie żyję, ale nie ma to jak niespodziewane przez wszystkich zakończenie:D I teraz wszyscy się będą zastanawiać czy Sophie przeżyje czy nie i o to właśnie mi chodziło^^ Tylko, że o tym napisze w kolejnej notce za jakiś tydzień. A to wszystko przez ZMIERZCH:D

Dedykacja dla Annie za to, że poleciła mi sagę o wampirach:*