VII

Z denerwowany Mistrz Eliksirów podążał korytarzem w stronę gabinetu dyrektora. Wszedł bez pukania do środka i od razu wytłumaczył Dumbledore’owi, po co przyszedł. Staruszek długo patrzył na Snape’a swoim spokojnym wzrokiem pełnym ufności do każdego żyjącego stworzenia. Nauczyciela zaczęło to powoli irytować.

– Długo tak jeszcze będziesz medytować?

– Spokojnie Severusie. Nie mogę podjąć decyzji od tak. Wiesz doskonale, że tonie chodziło o matkę Sophie tylko o nią samą. Widocznie niebiosa wiedzą, co robią. Na razie musimy chronić naszą uczennicę przed Malfoy’em. Nie wiadomo, co mu przyjdzie do głowy. Isabelle przy Tomie jest bezpieczna. Musisz porozmawiać z Sophie – odparł z nieprzeniknioną mina.

– Ja? Albusie wiesz, że nie nadaję się na takie tematy. Mam powiedzieć dziewczynie, że idiota Malfoy czyha na jej życie i żeby się lepiej ukryła gdzieś na pustkowiu – powiedział cierpko Snape.

– Och, Severusie. Przecież wiem, że potrafisz – zapewnił go dyrektor.
– Albo rozmawiamy w twojej obecności, albo zaprzestaję nauki w tej szkole –postawił warunek.
– No już dobrze. Przyjdź z nią jutro po kolacji – Dumbledore poddał się.

*

Pani Jesień zlitowała się nad uczniami Hogwartu i podarowała mi kilka dni słonecznej i ciepłej pogody. Młodzież, kiedy tylko mogła przebywała na świeżym powietrzu łapiąc ostatnie, ciepłe promienie najjaśniejszej gwiazdy Ziemi. Sophie również skorzystała z uroków babiego lata. Zabrała ze sobą książkę do eliksirów i wyszła na błonia. Delikatny powiew jesiennego wiatru rozwiał jej czarne włosy, a promienie słonecznie musnęły swoim blaskiem jej oliwkową twarz. Znalazła sobie ciche i ustronne miejsce z dala od murów szkoły. Usiadła na wielkim, rozgrzanym przez słońce kamieniu, rozpostarła nogi i przez dłuższy czas wpatrywała się w spokojną taflę jeziora. Analizowała ostatnie miesiące. Z jednej strony cieszyła się, że mama będzie szczęśliwa z Tomem. Jednak w głębi serca czuła narastającą złość z tego powodu. Jeszcze nie tak dawno byli szczęśliwą rodziną. Robert pracował w Ministerstwie Magii, Isabelle zajmowała się córką i domem. Co roku wyjeżdżali na wakacje do jej dziadka. Uwielbiała tam spędzać letnie miesiące. Poczciwy George zawsze z uśmiechem na ustach witał syna z rodziną. Odkąd kilkanaście lat temu przeszedł na emeryturę przeprowadził się do Hiszpanii, bo jak twierdził nie sprzyjała mu deszczowa, angielska pogoda. Na samą myśl o dziadku Sophie zrobiło się cieplej na sercu. Tak właściwie to nie wiadomo, kiedy coś zaczęło psuć się pomiędzy małżonkami. Co raz częstsze kłótnie doprowadzały członków rodziny Thompson do załamania nerwowego. Któregoś dnia bez słowa wyjaśnienia Isabelle spakowała walizki i przeniosła się z córką do Francji – jej ojczystego kraju, z którego wyjechała zaraz po ślubie z Robertem. Sophie podejrzewała, że ojciec znalazł sobie jakąś kobietę, ale to nie były potwierdzone informacje. Teraz, gdy Tom oświadczył się jej matce nie było sensu ratować małżeństwa rodziców. Westchnęła ciężko i zajęła się czytaniem zabranej ze sobą książki. Godziny mijały powolutku. Sophie zaczytała się w sposobach przyrządzania eliksirów na dolegliwości żołądkowe. Pasjonowało ją to jak można z kilku całkiem odróżniającym się od siebie składników stworzyć miksturę, która ratuje życie. Nagle poczuła na swoim ramieniu czyjąś dłoń. Odwróciła się i ujrzała za sobą Mistrza Eliksirów.

– Piękną mamy dzisiaj pogodę prawda – odezwał się swoim zimnym głosem.
– Rzeczywiście pogoda ostatnio nas rozpieszcza.

– Panno Thompson chciałbym porozmawiać na temat twojej ostatniej pracy –powiedział spokojnie.

– Czy coś jest z nią nie tak? – zdziwiła się.

– Że tak powiem jest nad wyraz dojrzała – nauczyciel zorientował się, że nadal ma położoną dłoń na ramieniu uczennicy. Przyjdź do mnie dzisiaj po kolacji – polecił jej, po czym oddalił się.

Sophie jeszcze przez krótką chwilę wpatrywała się w jezioro. Analizowała rozmowę, która wydarzyła się przed chwilą. Zastanawiała się na tym, dlaczego Nietoperz, na co dzień zimny i niedostępny dla uczniów dzisiaj sam przyszedł do niej. Nie lubiła sytuacji, w których nie wiedziała, co ma robić.

*

W  Wielkiej Sali kłębiło się mnóstwo uczniów. Każdy chciał zjeść jak najszybciej posiłek i udać się na spoczynek po dość długim i męczącym dniu. Sophie również marzyło się pójść wcześniej do łóżka, ale przecież obiecała Nietoperzowi, że przyjdzie do niego na rozmowę.

– Co ty taka zamyślona jesteś? Stało się coś? – zapytał z troską Mark.

– Nie.  Trochę jestem zmęczona – wymusiła uśmiech.

– To szybko pałaszuj kolację i zmykaj do łóżka – poradził dziewczynie.

Sophie nałożyła sobie trochę jarzynowej sałatki. Jednak nie zjadła jej do końca. Kiedy tylko ujrzała Mistrza Eliksirów wychodzącego z Wielkiej Sali pożegnała się z Markiem i opuściła jadalnię.

Dogoniła go przed gabinetem Dumbledore’a. Nauczyciel zatrzymał Sophie i poprosił ja, aby zaczekała wraz z nim na dyrektora, ponieważ chcą z nią porozmawiać. Dziewczyna przeczuwała, że z tej rozmowy nic dobrego nie wyniknie. Zaraz za nimi przybył Album i wszyscy weszli do jego gabinetu.

Na obrazach drzemali dawni dyrektorzy Hogwartu. Chociaż co kilka chwil jakaś postać spozierała na obecnych w komnacie Dumbledore’a. Wszyscy usiedli na wygodnych fotelach. – Sophie musisz na jakiś czas opuścić Anglię, ponieważ grozi Ci niebezpieczeństwo – powiedział spokojnie Snape nie czekając na reakcję ze strony dyrektora.

– Pan Profesor żartuje? – spojrzała na niego jak na wariata. Chyba właśnie, dlatego przyjechałam do tej szkoły. Bo Voldzio boi się wyjść z ukrycia i stanąć do walki z Porterem – zaśmiała się kpiąco.

– Dobrze wiesz, że Harry nie jest jeszcze na tyle dobrym czarodziejem, żeby zmierzyć się z Sama – Wiesz–Kim – odparł Dumbledore.

– Przepraszam bardzo, ale nie zamierzam opuszczać szkoły w środku semestru. Jestem gotowa do walki z Voldemortem – powiedziała pewnie.

Mężczyźni patrzyli na nią ze zdumieniem. Nie podejrzewali, że w dziewczynie drzemie taki potencjał do walki.

– Nie możemy narażać niewinnych osób na niebezpieczeństwo. Jego poplecznicy są bardzo brutalni w stosunku do osób, które zagrażają ich Władcy – wytłumaczył jej Nietoperz.
– A moi najbliżsi? Przecież ich też mogą zaatakować Śmierciożercy – stwierdziła po krótkim namyśle.

– Nie sądzę. Zapewnimy Ci odpowiednią opiekę i będę, co tydzień przysyłał prace domowe. Sophie to jest dla twojego dobra. Rodzice na pewno nie będą mieć nic przeciwko, bo boją się o ciebie tak samo jak ja – powiedział dyrektor.

– Dyrektorze, jeśli jest taka konieczność to zgadzam się, ale proszę, żeby moi rodzice o tym nie wiedzieli. Nie chce ich martwić. A profesor Flitwick nie będzie zdziwiony tym posunięciem? A kiedy miałabym opuścić Hogwart – zapytała z ciekawością.
– O niego się nie martw. Najlepiej jeszcze w tym tygodniu. Przyjdź do mnie jutro to powiem Ci gdzie będziesz wysłana. Możecie opuścić już mój pokój. Sophie wiedziałem, że jesteś mądrą dziewczyną – odparł staruszek z uśmiechem na twarzy.

Dziewczyna wraz z Nietoperzem wyszła z pokoju Dropsa. Chciała iść w stronę lochów, ale Snape ją zatrzymał.

– Może na dzisiaj starczy rozmów.

– Skoro Pan Profesor tak mówi – uśmiechnęła się słabo. Myśli Pan Profesor, że dobrze zrobiłam zgadzając się na propozycję dyrektora? Boję się na prawdę o moich rodziców.
– Wszystko będzie dobrze – Snape objął ramieniem dziewczynę. A teraz idź już się połóż, bo ledwo stoisz na nogach – polecił jej.

– Dziękuję za troskę. Dobranoc – oblała się rumieńcem.

– Do jutra – pożegnał się z nią.

Mężczyzna stał jeszcze krótką chwilę zanim dziewczyna znikła mu z oczu, po czym udał się na spoczynek do zimnych i niedostępnych lochów.