XXIX

ilka minut po godzinie szóstej wskazywał mały budzik stojący na nocnym stoliku przy ogromnym łóżku. Podzieloną, satynową pościelą leżało dwoje zakochanych w sobie ludzi, chociaż żadne z nich nie chciało się do tego przyznać.

Severus obudził się pierwszy. Kątem oka spojrzał na pogrążoną we śnie Sophie. „Jest taka słodka i niewinna, a zarazem umie pokazać pazurki” – myślał wpatrzony w spokojną twarz swojej uczennicy niewyrażającą żadnych emocji.

Kościstym palcem przejechał po miękkim policzku uczennicy, odgarniając z jej twarzy splatane kosmyki włosów. Była taka inna. Zupełne przeciwieństwo jego osoby. Skóra podatna na działanie promieni słonecznych, nawet na początku wiosny miała delikatny, brązowy koloryt. A jego? Kartka papieru była ciemniejsza od jego karnacji. Włosy lekko falowane – lśniły w słońcu tysiącem odcieni. U niego ciągle przetłuszczone, bez blasku z rozdwojonymi końcówkami. Jej ciało, takie miękkie i ciepłe, niezaznaczone żadną chociażby maleńką szramą. O swoich ranach i bliznach nie chciał myśleć. Ile ich było? Setki, jeśli nie tysiące. Wyleczone czy nie, ale pozostaną w pamięci do końca życia.

Najpierw ojciec „czule” opiekował się swoim synkiem, dogaszając papierosy na jego plecach, rękach czy nogach albo gorący wrzątek wylany „przez przypadek” na brzuch. W szkole Potter i koledzy nie pozwolili, aby zbytnio zapomniał o tym, że jest gorszy, Bellatrix i Tom też nie byli delikatni, kiedy karali kogoś za nawet najdrobniejsze przewinienia.

Nie tylko fizycznie, ale również charaktery tych dwojga znajdowały się po przeciwnych stronach biegunów. Zimny, sarkastyczny nauczyciel, Nietoperz z lochów – takie określenia przylgnęły do niego zaraz po rozpoczęciu nauczania w Hogwarcie. Budził postrach wśród uczniów, dzięki temu mógł kryć swoje uczucia pod maską ironicznego uśmiechu i groźnego spojrzenia. Ona pierwsza nie przestraszyła się jego metod wychowawczych. Śmiało przeciwstawiała się najdrobniejszym zakazom. Łamała wszelakie zasady. Od pierwszego pocałunku, przez co raz śmielsze pieszczoty wczorajszego wieczora, pyskówki podczas lekcji i przygotowań do konkursu, pospanie w jednym łóżku z trzynaście lat starszym od siebie nauczycielem.

Severus westchnął cicho, ale tak, aby jej nie obudzić. Po chwili szukania jeszcze jakiś innych różnic znalazł wreszcie jedną wspólną cechę. Zarówno on jak i Sophie odznaczali się ponadprzeciętną wiedzą. Samo jej imię oznaczało „mądrość”, więc od dziecka skazano ją na zgłębianie wszelakich nauk i szukania odpowiedzi nawet na najtrudniejsze pytania. Dążyła uparcie tego, żeby stać się mądrzejszą od niego, ale brakowało jej jeszcze dużo doświadczenia i kontrolowania swoich uczuć oraz pragnień.

Przypomniał sobie, siebie w jej wieku. Też lubił przesiadywać w bibliotece do późna zagłębiając się w starych księgach. Kilkanaście razy udało mu się przechytrzyć Irmę i zabrać do swojego dormitorium pozycje dotyczące czarnej magii. Do dzisiaj pewnie biedaczka nie domyśla się, że znikniecie kilku starodruków to jego sprawka. Posądzili o to Huncwotów, a że oni też mieli różne grzeszki na sumieniu przyznali się od razu. To był chyba jedyny raz, kiedy miał satysfakcję z tego, że im coś się nie udało.

– Dzień dobry, profesorze – z zamyślenia wyrwał go zaspany głos dziewczyny.

– Dzień dobry, Sophie. Jak się spało? – zapytał zupełnie mechanicznie, jakby czarownica spędzała każdą noc w jego sypialni.

– Źle! Strasznie pan profesor chrapie. Już nigdy nie skuszę się na spanie w takim towarzystwie – westchnęła teatralnie.

– Thompson, nie pozwalaj sobie, bo ostatnio cię za bardzo nosi! Sama się o to prosiłaś. Mogłem spać na kanapie jak ostatnim razem – po namyśle stwierdził, że palnął głupotę.

„Przecież dziewczyna nie pamięta tego, że już kiedyś została u niego na noc. Severusie myśl!” – zganił się w duchu.

– Profesorze, czy ja o czymś nie wiem? – usiadła na łóżku i zawzięcie wpatrywała się w swojego nauczyciela.

– Właśnie wiesz nawet za dużo. Jeśli nie chcesz, żebym ci nie odebrał punktów to ubieraj się i wracaj do siebie, bo niedługo nie będzie ci tak łatwo przedostać się szkolnym korytarzem na zachodnią wieżę – poradził jej, subtelnie zmieniając temat.

– Dziękuję panu profesorowi – przytuliła się do jego pleców, a on wzdrygnął się na tą czułość.

– Thompson! – warknął, kiedy jej ręce znalazły się na jego brzuchu.

– Do zobaczenia na eliksirach–  rzuciła w pośpiechu całując go w szyję.

– Thompson, dziesięć punktów straciłaś! – krzyknął, ale jej już nie było.

*

Błoga cisza panowała na zamkowych korytarzach. Sophie szybkim krokiem przemieszczała się w stronę zachodniej wieży Hogwartu. Z wypiekami na twarzy wspominała wczorajszą noc. Musiała się przyznać do tego w końcu. Kochała Snape’a. Za jego wisielczy humor od samego rana, odebrane punkty, szlabany, ukradkowe spojrzenia, odrobinę dobroci, z której tak naprawdę nie do końca zdaje sobie sprawę i jeszcze za nieziemskie pocałunki. Tylko, czy on czuje do niej to samo? Dlaczego boi się jakiegokolwiek pozytywnego uczucia? Wiedziała, że musi odkryć wszystkie jego tajemnice, aby zrozumieć jego postępowanie i pomóc nauczycielowi otworzyć się na miłość.

– Mark... co ty tutaj robisz o tej porze? Mieliśmy spotkać się jak zawsze na śniadaniu – zapytała zaskoczona widokiem chłopaka przy swoim pokoju.

– O to samo mógłbym zapytać ciebie? Gdzie byłaś przez całą noc? Nie mów mi, że w swojej komnacie, bo i tak ci nie uwierzę! Byłaś u niego? – w głosie Mark’a Edwardsa można było znaleźć wiele jadu i nienawiści.

– U kogo?

– U tego pieprzonego Nietoperza! Dałaś mu? Dobry jest w łóżku? Lepiej całuje ode mnie? – wepchnął dziewczynę do jej pokoju.

– Mark, o czym ty mówisz? Nie spałam ze Snapem – skłamała, ale przecież nie mogła mu wyznać tego, co się wydarzyło się jeszcze przed kilkoma godzinami.

– Nie wierze ci! Zabije go jak nawet małym palcem cię dotknie!– zagroził. – Pedofil z niego jest i tyle!

– Uspokój się! – zamachnęła się i uderzyła chłopaka prosto w twarz z otwartej ręki.  –Zabraniam ci tak o nim mówić! On jest zagubiony i trzeba mu pomóc.

– W takim razie pomagaj mu! To koniec z nami. Rozumiesz? Koniec! – wyszedł trzaskając drzwiami.

Sophie poczuła się jakoś dziwnie. Jakby ciężki kamień spadł jej z serca. Nawet się nie rozpłakała z tego powodu, że Mark z nią zerwał, a nawet się ucieszyła, ponieważ mogła bez wyrzutów sumienia zacząć zdobywać serce Mistrza Eliksirów. Zadowolona wzięła prysznic i udała się na śniadanie.

*

– Severusie dobrze, że już jesteś. Proszę usiądź – Albus wskazał Snape’owi miejsce naprzeciwko siebie.

– Albusie, streszczaj się, bo za piętnaście minut mam lekcję z czwartym rokiem.

– Co łączy cię z panną Thompson? – zapytał zanim Mistrz Eliksirów usiadł w fotelu.

– No to rzeczywiście się walnąłeś prosto z mostu, o co ci chodzi. Z panną Thompson łączy mnie to, że muszę ją jakoś przygotować do konkursu, mieć z nią lekcje, jadać posiłki w Wielkiej Sali, stykam się z nią również, kiedy mijamy się na korytarzu. Albusie, nie rozumiem twojego pytania – powiedział spokojnie.

– Nie chodzi mi o to. Czy ten konkurs to nie jakaś przykrywka do tego żeby spędzać z Sophie więcej czasu? Severusie, czy czasem się w niej nie zakochałeś? Czy to, dlatego, że Tom kazał ci to robić?

– Te twoje cytrynowe dropsy już ci na mózg działają? Skąd te przypuszczenia, że mógłbym coś czuć do panny Thompson? Traktuje ją tak samo jak innych uczniów – nadal mówił głosem pozbawionym emocji, chociaż w środku wszystko się w nim gotowało.

– W takim razie, dlaczego dzisiejszej nocy nie spała u siebie w dormitorium?

To pytanie spowodowało, że w Mistrz Eliksirów poderwał się z krzesła i prawie doskoczył do Dumbledore’a.

– Skąd to wiesz? Kto ci to powiedział? – w jego oczach można było dostrzec furię.

– Severusie, uspokój się! A więc to prawda? Spała u ciebie?

– Tak, spała! A to tylko, dlatego, że późno skończyła szlaban i zarobiłaby kolejny u Filcha. Była też roztrzęsiona po tym jak powiedziałeś jej o pobycie jej matki w szpitalu. Dobrze, że chociaż nie zdradziłeś jej, że choroba, którą chcą zdiagnozować może być śmiertelna, bo to by ją do końca rozstroiło – przyznał się. – A teraz lepiej powiedz, kto ci to powiedział, że została u mnie, bo nie będę taki miły jak jeszcze przed paroma minutami.

– Prosił żeby nikomu o tym nie mówić.

– Edwards! Zabiję gnoja! Albusie, otwórz te drzwi, bo inaczej wyjdę razem z nimi! – Mistrz Eliksirów mocował się z mosiężną klamką.

– Severusie! Bądź poważny! – Dropsowi również udzieliły się emocje Nietoperza.

– Albusie, spóźnię się na lekcje – powiedział po chwili spokojnym już głosem.

– Nie rób niczego, co potem będziesz żałował – rzucił do wychodzącego nauczyciela eliksirów.

*

Mrok powoli ogarniał świat. Blade promienie kwietniowego słońca ostatkiem sił próbowały jeszcze walczyć z pierwszymi gwiazdami pojawiającymi się na bezchmurnym niebie. Niestety bezskutecznie. Cykl dnia i nocy musiał być zachowany, aby przyroda nie została zaburzona takim obrotem. Tak samo dzieje się w życiu człowieka. Kto się urodził, umrzeć musi. Oczywiście najlepiej gdyby nikt nie odchodził, ale wtedy na świecie byłoby za mało miejsca na pomieszczenie tylu istnień, dlatego natura wybrała takie rozwiązanie, z którymi nie wszyscy godzą się od razu.

Najlepiej jest, kiedy ludzie starsi, którzy przeżyli już wiele swoich dni, doświadczyli masę dobrych jak i złych chwil opuszczają ziemię, aby udać się w stronę lepszego i bezpieczniejszego świata, jakim jest niebo dla chrześcijan bądź coś o podobnym znaczeniu w innych religiach. Co dzieje się wtedy, kiedy śmierć wybiera osoby w średnim wieku, młodzież szkolną albo w najgorszym przypadku maleńkie dzieci? Dlaczego takie osoby też potrzebne są po tak zwanej „drugiej stronie”? Chyba tak naprawdę każdy dowie się w ostateczną godzinę swojego życia, kiedy pani w czarnej szacie z kapturem na głowie i kosą w ręku przyjdzie po nas i zabierze ze sobą do krainy, z której już nie można powrócić.

Choroba spadła na Isabelle Thompson jak grom z jasnego nieba. Pewnego dnia poczuła się źle i wiedziała, że objawy, które posiada nie wskazują na to, że stan jej zdrowia prędko się poprawi.

Białaczka – tak brzmiał wyrok. Lekarz nie krył się z nią, że stadium choroby jest tak zaawansowane, że pozostało jej zaledwie kilka miesięcy życia. Nie wiedziała, co spowodowało pojawienie się choroby. Zawsze odżywiała się zdrowo, nie paliła, alkohol piła tylko z jakiś specjalnych okazji. Uprawiała mugolskie sporty, aby mieć dobrą kondycję i szczupłą sylwetkę. Nie powinna jej dopaść taka straszliwa dolegliwość, a jednak...

„Czyżby to kara za rozpad małżeństwa i związanie się z dużo młodszym mężczyzną? – myślała często.

Sophie! To teraz o niej musiała myśleć najwięcej. Nie mogła zostawić jej bez zabezpieczeń na przyszłość. Na Roberta nie miała, co liczyć. sam był w niebezpieczeństwie – musiał ukrywać się przed dementorami, George zbyt stary, żeby wrócił do Londynu, a przecież synana pastwę losu też nie zostawi, przyjaciele z mugolskiego instytutu biologicznego nie powinni mieć styczności ze światem magii. Pozostawało jedno wyjście. Ostateczne. Poprosić o pomoc Toma.

*

Gdyby się wczoraj nie powstrzymał pewnością doszłoby do czegoś więcej niż tylko śmiałych pieszczot i cichych pojękiwań. Musiał przyznać, że dziewczyna miała niespożyte pokłady energii. Zrobiło mu się dziwnie przyjemnie, kiedy przypomniał sobie, z jakim zacięciem rozpinała guziki przy jego surducie, a potem od koszuli by w końcu przyłożyć swe usta i pieścić nimi jego nagi tors. Kiedy odsunął ją delikatnie od siebie dając do zrozumienia, że dzisiejszej nocy powinna zachowywać się bardziej stosownie, fuknęła i zaczęła zbierać swoje rzeczy porozrzucane po całej sypialni. Musiał jej tłumaczyć, że wyjście o tej porze w takim stroju wiąże się ze stuprocentowym spotkaniem Filcha, szlabanem, a może nawet wydaleniem ze szkoły. Posłuchała. Zmieniła za pomocą czarów swój poranny strój w piżamę i skierowała się w stronę łazienki. Po kąpieli szybko wślizgnęła się pod kołdrę. Nie wiedział, co zrobić, kiedy przytuliła się do niego. Jej cichy i miarowy oddech oraz ciepło ciała uspokoiły go od razu. Nawet nie wiedział, kiedy przeniósł się do krainy snów.

*

Kolejna natchniona notka. Powiedziałabym, że słodko-kwaśna... Każdy znajdzie coś dla siebie. Teraz już życie wszystkich bohaterów będzie się komplikować, mniej lub więcej. No i pojawi się długo niewidziany przez wszystkich Voldzio;D

Proszę powiadomienia zostawiać w spamowniku, po powrocie przejrzę go i odwiedzę wasze blogi:)

Dedykacje dla:

- Dżo - twój ostatni rozdział natchnął mnie na czwartą odsłonę rozdziału:)

- Panny Rickman - ani mi się waż kończyć z pisaniem o Sev'ie! Dziękuję, że o mnie myślisz;*

- Annie - żeby pisała dłuższe komentarze, bo te krótkie mnie nie satysfakcjonują. Mam nadzieję, że dziś nie doszukasz się literówek;p

Chciałabym powiadomić, że robię sobie małą przerwę w pisaniu, ponieważ jutro z rana jadę na kilka dni nad polskie morze |jupi| Raczej nie znajdę czasu na zrobienie jakiegokolwiek wstępu do nowego rozdziału. A co Pannie S też należy się urlop;D