XXII

Severus jeszcze chwilę wpatrywał się w zamglone oczy swojej uczennicy, nie był pewien czy dobrze postępuje. Położył rękę na jej udzie i wtedy... poczuł znajomy ból rozchodzący się po całym ciele. Czuł się jak sparaliżowany. Pieczenie nie ustępowało. Krukonka patrzyła na niego z przerażeniem...

– Sophie, lepiej będzie jak już pójdziesz– wycedził dosyć spokojnie.

– Panie Profesorze, co się dzieje? Coś pana boli? – zapytała przestraszona na trzymającego się za rękę nauczyciela.

– Thompson, czy ty od słowa nie rozumiesz? Wynoś się stąd! – ryknął jak rozjuszony lew.

Dziewczyna nie zastanawiała się długo nad tym, co ma robić. Szybko podniosła się z kanapy i z impetem opuściła gabinet Snape’a.

Korytarz w lochach prowadzący w stronę schodów dłużył się niemiłosiernie. Słone kryształki spływały po policzkach dziewczyny mocząc seledynowy sweterek. Była tego pewna, Snape chciał ją pocałować. Miliony pytań kłębiło jej się w głowie. Co spowodowało nagły bólu nauczyciela? Czyżby to ona tak działała na niego? Dlaczego odezwał się do niej w ten sposób? Wiedziała jedno. Nie będzie mówić nikomu o tym zdarzeniu.
Skręciła w stronę wieży, gdzie znajdował się Pokój Wspólny Ravenclav’u. Przed portretem Szarej Damy wytarła mokre oczy. Postać z obrazu spojrzała z troską na dziewczynę i wpuściła ją od razu do środka po podaniu hasła. W środku siedziało kilkoro uczniów jej domu. Na widok Sophie rozmowy momentalnie umilkły. Pierwszy raz widzieli ją w takim stanie. Zawsze uśmiechnięta, pełna energii – teraz podpuchnięte oczy, czerwone policzki zdradzały wcześniejszy płacz.

– Co się tak gapicie? Jestem gdzieś brudna? – zapytała ironicznie spoglądając na bluzkę. Po czym przeszła z podniesioną głową obok zszokowanych kolegów i koleżanek.

Dopiero u siebie w pokoju ponownie się rozpłakała. Miękka poduszka w słoniki była jedyną powierniczką w długie większości przepłakane noce. Ta pustka, która wypełniała głowę dziewczyny była nie do zniesienia. Próbowała wydobyć z pamięci wydarzenia, które zdarzyły się w przeszłości – na próżno. Czuła dziurę nie tylko we wspomnieniach, ale i w sercu. Niby uczucie, którym po wypadku obdarzyła Mark’a było gorące i świadome, ale gdzieś w głębi coś podpowiadało jej, że ta miłość może stać się tylko fikcją, która zaprowadzi ją na skraj załamania. Szybko jednak odgoniła te myśli sądząc, że są one spowodowane rozdrażnieniem po sytuacji, jaka zdarzyła się w lochach. „Pieprzony Nietoperz!” – uderzyła pięścią w miękką poduszkę.
Po chwili usłyszała ciche pukanie do drzwi. W tym momencie nie chciała się z nikim widzieć. Nie odezwała się nic. Udawała, że jej tam w ogóle nie ma. Nakryła się na głowę kołdrą sądząc, że taki manewr spowoduje, że zniknie z tego pomieszczenia. Oddychała ciężko, co chwila połykając nowe porcje łez. Na jej pozorną ciszę odpowiadało spokojne i miarowe stukanie palcem w drewnianą deskę oddzielającą dwa pomieszczenia od siebie, przed którą można przejść, kiedy naciśnie się klamkę. Z minuty na minutę hałas, który dobiegał zza ściany zaczął ją denerwować. W końcu skapitulowała i ociągając się jak najwięcej można skierowała się w kierunku drzwi. Za nimi stał Mark.

– No już myślałem, że nie otworzysz. Miałem wyparzyć drzwi – uśmiechnął się promiennie, ale kiedy zobaczył, w jakim stanie jest jego dziewczyna od razu mina mu zrzedła. Sophie skarbie, co się dzieje? – wszedł do pokoju bez zaproszenia.
– Nic – uśmiechnęła się słabo, wyciekając i tak już mokrym rękawem swoje zapuchnięte oczy.

– Nie wciskaj mi kitu, że wszystko jest okey. Mówi mi prędko, dlaczego płakałaś – spojrzał na nią swoimi zielonymi oczami pełnymi troski.

– Mark, bo... uwierz mi to dla mnie trudne mówić o swoich uczuciach. Może kiedyś byłam inna, ale teraz się zmieniłam. Ten wypadek. Moja śpiączka... – broda znów zaczęła jej się trząść. Mark, ja nic nie pamiętam! Mój charakter, zachowanie całkowicie się zmieniły. Jestem inna... Zostań ze mną. Pozwól poczuć mi, że ktoś rozumie pustkę, która wdziera się do mojego umysłu raniąc mnie – wtuliła się w chłopaka i pozwoliła łzą swobodnie płynąć po policzkach.

– Cicho. Kochanie, płacz – mówił spokojnie głaszcząc roztrzęsioną dziewczynę po rozczochranych włosach.

Przez parę chwil wtuleni w siebie stali na środku pokoju. Mark powoli podniósł podbródek Sophie. Delikatnie przejechał kciukiem po rozpalonych policzkach wycierając mokrą twarz. Przez chwilę wpatrywał się w zapłakane oczy Krukonki, na jej długich rzęsach można było dostrzec maleńkie kropelki łez.

– Wiesz, co? Kocham Cię – złożył na ustach czarownicy delikatny pocałunek.
– I nigdy byś mnie nie skrzywdził? – zapytała nie wiadomo dlaczego.

– Oczywiście, że nie – uśmiechnął się, po czym znów zaczął całować ją w usta.

Delikatne muśnięcia po rozgrzanych wargach, ciche mruknięcia zadowolenia, przyspieszone oddechy. To teraz łączyło Sophie i Mark’a. Nie liczyło się dla nich prócz bliskości dwóch ciał złączonych w namiętnym tańcu pożądania.

***

– Do jasnej cholery, Severusie ślimaczysz się jak żółw błotny na pogrzeb swojej teściowej. Trochę więcej energii, bo stary przecież jeszcze nie jesteś – rzucił na powitanie Tom. Co tam u Sophie?

– Panie, jak chcesz wiedzieć to sam się jej zapytaj! – Snape spojrzał zimno na swojego władcę.

– Nie dość, że Isabelle odwołała ślub to jeszcze ty się przeciwstawiasz. Myślałem, że ty jesteś inny, ale nawet Czarny Pan się myli – westchnął teatralnie. Severusie, weź się w garść! Nie po to Cię mam żebym odwalał całą robotę sam.

– Sam sobie jesteś Panie winien, że matka dziewczyny odeszła. Nie trzeba było być w gorącej wodzie kąpanym i samemu nie robić nalotów Robertowi. Gdybyś wstrzymał się kilka dni to byśmy załatwili całe Ministerstwo i w tym momencie być może Sophie zostałaby wcielona do twoich szeregów.

– Wmawiasz mi, że to wszystko moja wina? – zagrzmiał Voldemort i niezauważenie wyjął z szuflady różdżkę.

– Mówię tylko, że działałeś Panie zbyt pochopnie – stwierdził Severus spokojnie.

– Nikt mi nie będzie mówić, co robię dobrze, a co źle: Crucio – z różdżki Czarnego Pana trysnęło oślepiające światło.

***

Kolejny rozdział za wami... Jak wrażenia? Pewnie znowu nie żyję, ale cóż ja na to poradzę, że jestem zła i lubię pastwić się nad moimi czytelnikami;)

Wiem, że rozdział jest krótki i do bani, ale moje samopoczucie nie pozwoliło na napisanie większej ilości tekstu(czytałam "Przed świtem" - Ci co czytali to wiedzą dlaczego miałam załamkę) .

Postaram się w kolejnej notce namazać coś ciekawszego o ile wena na to pozwoli...
A jak Wam się podoba nowy wystrój bloga? Dwa dni nad nim siedziałam i powiem szczerze, że mi się strasznie podoba;)

Dedykacja dla:

- Annie - zobaczysz, że świat się jeszcze na nas pozna:)

- Merimaat - dzięki Tobie moja wena wraca:)

- panny Rickman - bo, z rozdziału na rozdział zaskakujesz mnie - oczywiście pozytywnie:) No i nie upiłaś Sev'a:P

- Dżo - zabieraj się Kochana za nową opowieść. Liczę na Ciebie:)

oraz... chyba pierwszy raz na mojej "czarnej liście"

- Sensibility - za ostatni rozdział, bo naprawdę mnie urzekł. Oby tak dalej:)