XVI

Niby tą samą osobę, co wczorajszego wieczora widziała Sophie w łazienkowym lustrze – te same brązowe oczy, choć trochę podpuchnięte, zgrabny nos, kształtne usta, rumiane policzki i rozczochrane włosy, ale jakby to wszystko było jakieś inne. Gdyby można było zajrzeć w głąb ludzkiej duszy z pewnością w wielu przypadkach okazałoby się, że na pozór silni ludzie są delikatniejsi od kwiatu lilii. Często też problemy, z którymi muszą się zmierzyć przerastają ich i trudno potem po pokonaniu wszelakich przeciwności losu powrócić do normalnego życia. Krukonka długo wpatrywała się w swoje odbicie. Analizowała kawałek po kawałku swoją twarz. Z jednej strony tak dobrze znajomą, a z drugiej szalenie obcą. W głowie kłębiło się milion myśli. Na temat ślubu, Toma, Snape’a i jeszcze wielu, wielu innych. Zastanawiała się czy sobie poradzi z tym, czym los chce ją obdarzyć.

Kiedy wyszła z łazienki była w trochę lepszym humorze, ale jeszcze nie czuła się na tyle dobrze, żeby opuszczać swój pokój. Odsłoniła ciężkie zasłony. Drobne pyłki kurzu zaczęły tańczyć w blasku grudniowego słońca. Widać było, że kotary już dosyć długo nie miały kontaktu z wodą i proszkiem. „Musi poprosić Konrada o ich odświeżenie, bo w kurzu mieszkać nie będzie” – zadecydowała. Otworzyła okno. Mroźne powietrze momentalnie wdarło się do środka. Czarownica wciągnęła porcję orzeźwiającego tlenu. Podziałało to na nią jak balsam. Uwielbiała ten zapach. Z utęsknieniem czekała, kiedy chociaż mała warstwa białego puchu pokryje ziemię, aby móc wyszaleć się na śniegu. Odważyła się wyjść na balkon. Nie przeszkadzało jej to, że ma na sobie jedynie cienką piżamę. Stała tam przez dłuższy czas wpatrując się w nagie drzewa i szare ulice.

– Niech panienka natychmiast wraca do pokoju, bo się przeziębi – dobiegł ją głos kamerdynera.
– Dzień dobry Konradzie. Spokojnie jestem zahartowana – uśmiechnęła się. Mógłbyś w wolnej chwili postarać się, aby te zasłony odzyskały dawną świetność.

– Jak sobie panienka życzy. Proszę się ubrać, bo za chwilę podaję śniadanie. Chyba, że panienka życzy sobie posiłek do pokoju? – zapytał.

– Dziękuję Konradzie. Zaraz będę gotowa. A mama już wstała?

– Tak. Jest w... sypialni pana Toma – w głosie majordomusa czarownica odczytała lekkie wahanie.

W szafie dziewczyna znalazła dawno nienoszoną bluzkę. Całkowicie aseksualną. Kolor czarny, bez dekoltu no i zakrywającą przedłużenie pleców. Do tego dodała ulubione jeansy i znoszone, choć wygodne kozaki. Chciała wyjść nawet bez makijażu, ale podkrążone oczy od razu zdradziłyby, że coś jest nie tak. Lekko przejechała pudrem maskującym potwarzy i wytuszowała rzęsy, a włosy dokładnie rozczesała i pozostawiła je niczym niezwiązane.

Śniadanie wyglądało wspaniale, a smakowało jeszcze lepiej. Grzanki idealnie zrumienione, konfitura nie za słodka, ale też nie za kwaśna, a w soku pomarańczowym dało się wyczuć kawałki owoców. Tom i Isabelle ze zdziwieniem przyglądali się jedzącej z ogromnym apetytem dziewczynie. Krukonka chyba zorientowała się, że osobliwy wzrok towarzyszy posiłku wróży to, iż przy stole zachowuje się trochę niestosownie.

– Przepraszam. Zachowuje się teraz jak mój przyjaciel Mark – oznajmiła skruszona.
– Sophie nic się nie stało, ale na drugi raz trochę przystopuj, bo to nie ładnie wygląda – poradziła jej mama.

– Postaram się – wyszczerzyła zęby.

– Kochanie, mamy z Tomem do ciebie bardzo ważną sprawę. Czy nie chciałabyś zostać świadkiem na naszym ślubie? – powiedziała Isabelle jednym tchem.

Gdyby kalendarz nie wskazywał grudnia to z pewnością przez okno wleciałby ogromny piorun i trafiłby bez problemu pannę Thompson. Szok był ogromny. Nie potrafiła wydobyć z siebie żadnego sensownego zdania. Jednie wydusiła krótkie „tak”. Po chwili, gdy doszła już w miarę do siebie zapytała:

– Naprawdę zaskoczyliście mnie tym pytaniem. A mogę jeszcze wiedzieć, kto będzie drugim świadkiem?

– Jakby ci to Sophie powiedzieć... Jest nim twój nauczyciel od eliksirów – oznajmił Tom.
– Słucham?! Czy wy powariowaliście? Nietoperz na waszym ślubie w roli świadka? Czy to jakiś żart prawda? Mugolskie Mamy Cię? – Krukonka nie kryła oburzenia.
– Spokojnie. Jeżeli nie chcesz to uszanujemy twoją wolę.

– To nie tak. Ja bardzo chcę. W końcu to wasza uroczystość i to wy zapraszacie tych, co wam się podobają. A zmieniając temat. Czy dzisiejsze zakupy są nadal aktualne?
– Oczywiście Kochanie, że tak – Isabelle uśmiechnęła się.

Zaraz po śniadaniu obie kobiety ubrane dosyć ciepło opuściły willę przy Green Street w celu szalonych zakupów na zbliżający się wielkimi krokami ślub. Teleportowały się na jedną z bocznych londyńskich ulic. Udały się do kilku salonów z sukniami ślubnymi. Isabelle przymierzyła kilkanaście kreacji, ale żadna nie przypadła jej do gustu. Jedna była za długa, druga za krótka w innej kolor nie komponował się z karnacją przyszłej panny młodej. Czarownica próbowała doradzić matce w tej kwestii, ale rodzicielka nie za bardzo chciała słuchać córki.

Godzina po godzinie mijała, a kobiety kupiły zaledwie buty i inne ślubne dodatki. Dopiero w ostatnim sklepie Isabelle zdecydowała się nabyć jedwabną sukienkę ecru z lekkimi wyszywanymi kwiatkami na gorsecie, haftowanymi rękawami, na dole kilka marszczeń, które dopełniły świetności stroju. Przy okazji Sophie też znalazła dla siebie kreację.
Sukienka z czarnym gorsetem i spódnica z tafty w kolorze czerwonego wina idealnie układała się na Krukonce.

Zadowolenie kobiet nie miało granic. Odesłały zakupy do domu, a same postanowiły jeszcze wybrać się na coś słodkiego. Kawiarnia „Chwila zapomnienia” wydawała się wspaniałym miejscem na popołudniowe pogaduchy matki z córką. W środku było ciepło i przyjemnie. Ściany pomalowano na jasny beż, stoliki przykryte śnieżnobiałymi obrusami i kinkiety w kolorze gorzkiej czekolady perfekcyjnie komponowały się ze sobą. Zamówiły po dużym ciastku z ogromna ilością kremu i kubku gorącej czekolady.

– Sophie, o co chodziło twojemu nauczycielowi? – Isabelle zapytała, kiedy upiła pierwszy łyk napoju.

– Mamo, daj spokój! Nietoperz uwziął się na uczniach. Wszyscy się go boją. Trzeba mu pokazać, że ktoś jest odważny. Akurat wypadło na mnie – powiedziała pewnie.
– Ale czy to nie zaważy na twojej ocenie z zachowania?

– Spokojnie. Tylko tak naprawdę on ma coś do mnie. Inni nauczyciele mnie lubią, a uczniowie nie pozwolą żebym ucierpiała – pogładziła matkę po ręce.

– Może jednak to był zły pomył, żeby on został naszym świadkiem – kobieta zamyśliła się.
– Oj mamo bardzo chcę zobaczyć minę Snape’a mnie, kiedy mnie obok was również stanę ja – uśmiechnęła się tajemniczo.

Reszta popołudnia minęła zadziwiająco szybko. Dzień chylił się ku zachodowi. Mrok powoli ogarniał melancholijny Londyn Deszcz, który przed kilkoma godzinami zaczął padać zamienił się w śnieg. Drobne płatki wirowały wesoło w powietrzu, okrywając wszystko cienką warstwą białego puchu. Ludzie w pośpiechu wracali do swoich domów, co chwila wpadając w ogromne kałuże, które z godziny na godzinę zamarzały zamieniając się w miniaturowe lodowiska.

Kobiety postanowiły skończyć już i tak długie ucztowanie. Sophie wychodząc z lokalu niechcący na kogoś wpadła.

– Przepraszam najmocniej – spojrzała niepewnie. Tata?! Jak dobrze Cię widzieć – rzuciła się mu na szyję.

– Sophie a ty, co tu robisz? – Robert zapytał z lekkim zdziwieniem w głosie.
– Jestem na spotkaniu z mamą. Zaraz przyjdzie, bo poszła zapłacić rachunek. A ciebie tato, co tu sprowadza? – spojrzała z ciekawością na ojca.

– Umówiłem się z moją... przyjaciółką na kawę. Powinna niedługo się pojawić – rozejrzał się po ulicy.

– Dobry wieczór Robercie – do rozmowy przyłączyła się również Isabelle.
– Witaj. Jeśli nie masz nic przeciwko temu to chciałbym spędzić resztę wieczoru z córką. Tak dawno się nie widzieliśmy.

– Robercie jutro tez jest dzień. Sophie nie masz na jutro niczego innego zaplanowanego? – zwróciła się do córki.

– Oczywiście, że nic – dziewczyna rozpromieniła się.

– W takim razie przyjdę jutro po ciebie koło trzeciej. Widzę, że idzie Monique. Do jutra – mężczyzna pożegnał się.

***

Po powrocie Sophie długo myślała na temat spotkania z ojcem. Ta kobieta, z którą umówił się Robert była jakaś znajoma. Krukonka dałaby sobie obciąć swoje długie paznokcie, że już wcześniej gdzieś ją widziała. Analizowała ostatnio spotkane kobiety i doznała olśnienia połączonego z szokiem i niedowierzaniem. Jeżeli jej domysły są prawdziwe to znajoma jej ojca jest również tą laską, która przyczepiła się ostatnim razem do Snape’a, kiedy była z Markiem w Hogesmeade. Nie wierzyła własnym myślom, ale szósty zmysł nigdy jej nie zawiódł. Z rozmyślań wyrwało ja intensywne walenie o szybę. Wstała z łóżka i udała się w stronę okna. Kiedy je otworzyła, wleciała przez nie duża, czarna sowa. Po pozostawieniu przez ptaka małej koperty na równo zasłanej pościeli zwierzątko wyleciało tak samo szybko jak się pojawiło w pokoju czarownicy. Sophie otworzyła list i zaczęła czytać.

Panno Thompson, chciałbym zawiadomić, że w przyszły piątek jest już konkurs. Przesyłam Ci zadania do rozwiązania. Gdybyś nie potrafiła sobie z nimi poradzić rozwiążemy je na spotkaniu w poniedziałek. Przepraszam, że Cię niepokoję, ale to sprawa, która nie może czekać na Twój powrót do szkoły.

Z poważaniem Severus Snape

„Tego jeszcze brakowało żeby Nietoperz w weekend maltretował mnie swoimi listami” – westchnęła i zaczęła szukać w kopercie dodatkowych kartek. Małe zwitki papieru po chwili zamieniły się w cztery spore kupki zadań do rozwiązywania. „Niech szlag go trafi” – rzuciła gniewnie. Usiadła przy biurku i poczęła rozwiązywać zadania. Zanim się spostrzegła zegar wskazywał kilka minut po drugiej. Zmęczenie dało się we znaki. Sophie prawie śpiąc przebrała się w piżamę i bez problemu zasnęła, kiedy tylko weszła do łóżka.

***

Robert zjawił się równo o trzeciej w willi przy Green Street. Drzwi otworzył mu sam pan domu. Na widok rywala Tom odezwał się ironicznie:

– Kogo moje oczy widzą?

– Daj spokój. Dawne sprawy zostały zakończone. Ja nie mam nic do ciebie, a ty też nie powinieneś żywić do mnie urazy. Oddałem Ci Isabelle bez walki, ale od Sophie trzymaj się z daleka – zagroził mu.

– Nie rozśmieszaj mnie. Co ty mi możesz zrobić? – spojrzał na niego z pogardą.
– Wiesz dobrze, że znam twoją największą tajemnicę – Robert sięgnął po coś do kieszeni.

Gdyby Krukonka nie pojawiła się na czas to z pewnością obaj mężczyźni wyciągnęliby różdżki i zaczęłaby się pomiędzy nimi bitwa.

– Tato chodźmy już, bo przecież muszę jutro iść do szkoły.

– W takim razie do widzenia – rzucił na odchodne Robert.

Czas spędzony z ojcem minął szybko. Wizyta w kinie, potem gorąca czekolada. Długie rozmowy, żarty zrekompensowały, Sophie chociaż po części rozłąkę z tatą. Nie spodziewała się, że być może będzie to ostatnie spotkanie tych dwojga. Tom planował już dawno zabicie go i kwestią czasu było spełnienie tego.

Czarownica, kiedy już jechała w stronę Hogwartu z łezką w oku wspominała dzisiejszy dzień. Obiecała sobie, że w najbliższy, czasie znowu zaplanuje spotkanie z ojcem. W szkole wstawiła w ramkę zdjęcie, które dzisiaj sobie zrobili. Spoglądała na nie długo. Teraz była o wiele bardziej przekonana, że oboje z mamą będą szczęśliwi w nowych związkach. Z tym przeświadczeniem odpłynęła w krainę snów.