XIII

Każdy nowy dzień przynosi nowe spojrzenie na świat i ludzi. Analizujemy minione zdarzenia, wyciągamy z nich wnioski, abyśmy w przyszłości nie popełnili tego samego błędu. Choć to trudne trzeba się z tym zmierzyć i spróbować pogodzić się z tym, że czasu nie da się cofnąć. Właśnie dzisiejszego ranka Sophie dopadły takie refleksje. Leżąc na wielkim łóżku pod ogromnym baldachimem myślała o pocałunku ze Snapem – głupim, szczeniackim wybryku, który dla niej nic tak naprawdę nie znaczył, a dla nauczyciela spragnionego czułości mógł stać się początkiem walki o jej względy. No właśnie czy to, co wydarzyło się tamtego wieczoru nie zmieniło jej stosunku do Mistrza Eliksirów. W jednej chwili zapragnęła mu pomóc. Pod zamkniętymi powiekami próbowała odtworzyć sobie wygląd nauczyciela. Wciąż przetłuszczone włosy, zimny wyraz twarzy, blada cera i ogólna niechęć do życia sprawiał, że z pewnością żadna normalna kobieta nie spojrzy na niego jak na obiekt do kochania. Wizerunek to nie wszystko trzeba jeszcze pomyśleć nad charakterem. Niewątpliwie trudnym. Sądziła, że przy bliższym poznaniu profesor otworzy swoje serce przed jak by to nie patrzeć wścibską uczennicą. Westchnęła i uśmiechnęła się sama do siebie.

Po dość długiej, porannej toalecie spędzonej w ogromnej wannie wypełnionej w całości aromatyczną pianą czarownica zeszła na śniadanie. Z jednej strony podobało się jej to, że może do woli używać wygód, jakie oferuje Tom, ale z drugiej wolałaby żeby powróciły czasy, kiedy mieszkała razem z rodzicami. Pan domu siedział już przy stole i czytał „Proroka Codziennego”.

– Dzień dobry! Co tam ciekawego słychach w szerokim świecie? – zapytała na powitanie.

– Cześć! Nic ciekawego. Znów jakieś zmiany na stołkach w Ministerstwie – odpowiedział.

– Jak skończysz to daj przeczytać. Lubię od czasu do czasu spojrzeć na politykę – dziewczyna uśmiechnęła się.

– Nie sądzę, że będzie cię interesowało to, co tam się dzieje – Tom odłożył gazetę na bok.

– Może masz rację. Nudzą mnie te ciągłe przepychanki. A zmieniając temat idziesz ze mną do mamy?

– Niestety Sophie. Mam dzisiaj ważne spotkanie, ale pozdrów ją ode mnie. Pozwolisz, że udam się do mojego gabinetu. Dziękuję za miłe towarzystwo podczas śniadania – wstał z fotela i opuścił jadalnię.

Miał rację, co do Roberta Thompsona. Węszył i to bardzo. Już Prorok rozpisywał się obszernie na jego temat. „Dobrze, że odradził Sophie przejrzenie gazety. Pieprzony sukinsyn! Chce wojny to będzie ją miał” – trzasnął drzwiami od swojego gabinetu.

W głowie Voldemorta świtał plan. Może jeszcze nie doskonały, ale z pewnością wymyśli jakieś rozwiązanie. Usiadł przy biurku i wyjął z szuflady zdjęcie Isabelle. Przez dłuższy czas wpatrywał się w uśmiechniętą twarz kobiety. „Już niedługo uwolnisz się od tego frajera” – powiedział na głos. Zapragnął już teraz pojechać do Ministerstwa, wejść do jego pokoju i wymierzyć różdżką sprawiedliwość. Jednak po chwili namysłu doszedł do wniosku, że własnoręcznie wykonane tortury będą lepsze od jednego wyraźnie wypowiedzianego zaklęcia niewybaczalnego.

zmiany była... KOBIETA – Isabelle Jeszcze kilkanaście lat temu Robert skoczyłby za nim w ogień. Był takim samym jak on bezwzględnym Śmierciożercą, ale coś w nim pękło. Któregoś dnia po prostu powiedział, że odchodzi. Nie podał powodu. Tom jeszcze wtedy nie na tyle potężny, aby mógł sprawić krzywdę Robertowi pozwolił mu odejść ze zgromadzenia. Potem dzięki swoim ludziom dowiedział się, że powodem Saint szczupła szatynka o brązowych oczach. Krótko potem na świecie pojawiła się Sophie. Czarny Pan już wtedy wiedział jak zemści się na zdrajcy. Najpierw odbierze mu żonę, a potem wciągnie do swoich szeregów jego córkę. Z Isabelle mu się udało, a kwestią czasu będzie uporanie się Severusa z buntowniczą naturą Krukonki. Tom doskonale wiedział, że dziewczyna czuje do niego coś więcej niż tylko sympatię, ale zbyt niebezpieczne byłoby działanie na dwa fronty. Severus wydawał się najlepszym kandydatem na adoratora. Samotny trochę dziwaczny, ale zawsze lepszy od tych szczeniaków z Slytherinu. Zastanawiał się tylko, dlaczego jeszcze nie zaczął uwodzić dziewczyny. Przecież miał swoje potrzeby i chyba nie załatwiał ich w samotności. Rozmyślania przerwało mu delikatne pukanie do drzwi. Zaprosił Sophie do środka. Dziewczyna chciała się upewnić czy na pewno Tom ni pójdzie wraz z nią odwiedzić Isabelle. Otrzymała negatywną odpowiedź. Pożegnała się nadzwyczaj czule i opuściła gabinet. Mężczyzna nie miał wątpliwości, że jeszcze kiedyś dziewczyna zagości nie tylko w jego gabinecie, ale i w sypialni.

*

Londyński Big Ben właśnie wskazywał godzinę dwunastą, kiedy Sophie przechodziła przez witrynę sklepową. Szybkim krokiem udała się do sali, w której leżała jej mama. Kobieta stała przy oknie i wyglądała przez okno na szare, londyńskie ulice. Sophie weszła po cichu do pomieszczenia i delikatnie objęła matkę od tyłu. Kobieta niespokojnie poruszyła się, ale po chwili z radością na twarzy witała córkę. Nie wiadomo, dlaczego od razu obie zaczęły płakać. Łzy ciurkiem leciały im po policzkach.

– Sophie przestań się mazać, bo rozmażesz swój śliczny makijaż – Isabelle próbowała przywołać córkę do porządku.

– Dobrze, jeśli ty mamo zrobisz to samo – dziewczyna uśmiechnęła się przez łzy. Przyniosłam Ci mamo trochę pyszności od Konrada. A jak się czujesz? – spytała zatroskana.

– Podziękuj mu. Jeszcze tu i ówdzie mnie czasem coś pobolewa, ale jestem dobrej myśli. Lepiej opowiedz mi, co słychach w domu, jak ci idzie w szkole? Sądząc po tym, że tu jesteś Tom musiał być naprawdę zmartwiony.

– Bo był. Teraz już przekonałam go, że żadne niebezpieczeństwo ci nie grozi. Mamo, a pamiętasz coś z tamtego wieczoru?

Kobieta chwile zastanawiała się nad odpowiedzią. Niestety pamiętała tylko dziwną jasność wyłaniającą się zza jej pleców, poczuła nieziemski ból na całym ciele i straciła przytomność. Napastnik zaatakował ją znienacka. Nawet nie miała szans na obronę. Ale teraz, jakie to miało znaczenie. Ważne było, że przeżyła i mogła dalej cieszyć się z sukcesów córki i czekać na ślub z Tomem.

Godziny mijały szybko. Kobiety nie obejrzały się, a mrok spowił cały świat. Isabelle stwierdziła, że Sophie, powinna wracać do domu. Dziewczyna, choć nie chciała pożegnała się z matką i opuściła szpital. Kiedy zupełnie wyszła na ulicę dopiero poczuła jak bardzo jest zimno. Porywisty wiatr smagał jej twarz i rozwiewał włosy we wszystkie strony. Pogoda nie zachęcała do spaceru, ale Krukonka postanowiła nie przejmować się aurą i wrócić do domu na piechotę. Szybkim krokiem kierowała się w stronę willi. W między czasie wstąpiła jeszcze do butiku, ponieważ na wystawie zobaczyła śliczną brązową bluzkę.

*

W   czasie nieobecności Sophie na Green Street trwało zebranie Śmierciożerców. Poplecznicy Voldemorta siedzieli w tej samej jadalni, co jeszcze kilka godzin temu Sophie jadła śniadanie. Jednak pomieszczenie nie wyglądało tak samo. Pastelowe kolory zamieniły się w ciemne barwy, a wszelakie bibeloty po prostu znikły. Pokój wyglądał ponuro. Czarny Pan stał na froncie stołu i żywo wymachiwał kościstymi rękami. Nie mieściło mu się w głowie jak bardzo jego słudzy są zidiociali. Wszystko musiał im tłumaczyć jak małym dzieciom. Po kilku godzinach wytężonej pracy plan był opracowany. Mieli zaatakować Ministerstwo podczas corocznego zjazdu ministrów. Kilku Śmierciożerców miało tam posady, wiec droga była ułatwiona. Po dopracowaniu wszystkich nieścisłości zwolennicy Toma opuścili willę, ponieważ Sophie zbliżała się do domu.

***

Konrad podał kolację Tomowi i Krukonce. Dziewczyna z zapałem opowiadała, co dzieje się u mamy w szpitalu. Riddle słuchał jej, ale jakby myślami był w innym świecie. Czarownica nagle zamilkła i zapytała:

– Tom, czy ja nie jestem zbyt męcząca.

– Nie. Po prostu zamyśliłem się. Miałem ciężki dzień. Spotkania biznesowe i takie męskie rozmowy. Nawet mnie to w końcu zmęczyło.

Po posiłku każde z nich udało się do swoich pokoi. Sophie uczyła się transmutacji, a Tom analizował jeszcze plan ataku na Ministerstwo.

Kiedy zegar wybijać północ czarownica postanowiła napić się gorącej czekolady, na którą od dawna miała ochotę. Zeszła do kuchni i przyrządziła sobie smakołyk. Wychodząc z kuchni z kubkiem gorącego napoju postanowiła, że wypije ją w salonie przy kominku. Usiadła naprzeciwko niego i smętnym wzrokiem wpatrywała się w skaczące iskierki. Po pewnym czasie usłyszała ciche kroki. Tom przysiadł się do niej. Chwilę oboje obserwowali ogień. Sophie nie bacząc na żadne konsekwencje wtuliła się w Toma. Mężczyzna odwzajemnił uścisk. Czuła jego ciepło, zapach drogich perfum. W jego ramionach poczuła się bezpieczna. Chciał ażeby ta chwila nigdy się nie skończyła. Poczuła, że gładzi ją po włosach. Oddała się temu przyjemnemu uczuciu. Nie wiadomo ile tak siedzieli wtuleni w siebie. Tom zauważył, że dziewczyna zasnęła. Wziął ją delikatnie na ręce i zaniósł do jej pokoju. Nie miał odwagi przebierać jej w piżamę. Położył ją na łóżku przykrył kołdrą i złożył delikatny pocałunek na jej ustach. Czarownica uśmiechnęła się przez sen i bardziej wtuliła się w poduszkę. Teraz mógł spokojnie udać się do swojej sypialni i oddać się tak samo snu jak ona.